جراحی ترمیم پرده بکارت چیست؟

جراحی ترمیم پرده بکارت که به آن هایمنوپلاستی نیز گفته می‌شود، نوعی جراحی زیبایی است که در آن پرده بکارت پاره شده یا آسیب دیده یک زن بازسازی می‌شود تا ظاهری طبیعی داشته باشد و در نتیجه، بکارت او بازگردانده می‌شود.

در طول این جراحی، بقایای پرده بکارت پاره شده با استفاده از بخیه‌های ظریف و قابل جذب به هم دوخته می‌شوند.

آیا جراحی ترمیم پرده بکارت دردناک است؟

این جراحی کاملاً بدون درد است زیرا تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود. همچنین اگر در مورد این عمل نگرانی دارید، می‌توانید با مصرف داروی آرام‌بخش در طول عمل بخوابید.

پس از از بین رفتن اثر بیهوشی، ممکن است در طول هفته اول پس از جراحی کمی احساس ناراحتی کنید. برای تسکین این ناراحتی، مسکن‌های بدون نسخه به شما داده خواهد شد.

بهبودی از جراحی ترمیم پرده بکارت

از آنجایی که جراحی ترمیم پرده بکارت یک جراحی بدون عارضه است که حدود نیم ساعت طول می‌کشد، بهبودی سریعی دارد. می‌توانید مدت کوتاهی پس از جراحی به خانه بروید. ممکن است در ۴۸ تا ۷۲ ساعت اولیه کمی لکه‌بینی داشته باشید. بهبودی کامل ظرف چهار تا شش هفته اتفاق می‌افتد. محافظت از پرده بکارت پس از جراحی بسیار مهم است زیرا بهبودی آن مدتی طول می‌کشد. برخی از پروتکل‌های بهبودی هایمنوپلاستی به شرح زیر است:

• از فعالیت جنسی خودداری کنید: شما باید حداقل شش هفته پس از عمل از هرگونه فعالیت جنسی خودداری کنید زیرا ممکن است هرگونه درد و ناراحتی را بدتر کند.
• از پوشیدن لباس زیر تنگ خودداری کنید: حداقل یک تا دو هفته پس از عمل، از پوشیدن لباس زیر تنگ مانند تانگ خودداری کنید.
• از استفاده از تامپون خودداری کنید: در عوض، به مدت شش هفته از نوار بهداشتی استفاده کنید.

عوارض جراحی ترمیم پرده بکارت چیست؟

خطرات جراحی ترمیم پرده بکارت، خطرات معمول انواع جراحی‌های زیبایی هستند. این خطرات شامل عفونت، تورم و خونریزی می‌شوند؛ با این حال، این خطرات به ندرت رخ می‌دهند.

بهترین متخصص زنان و زایمان در دهلی

چه زمانی می‌توان فعالیت‌های عادی را پس از جراحی ترمیم پرده بکارت از سر گرفت؟

شما نباید حداقل دو تا سه هفته پس از جراحی ترمیم پرده بکارت، هیچ فعالیت شدیدی انجام دهید و حداقل شش هفته پس از جراحی از رابطه جنسی خودداری کنید.

آیا جای زخم ناشی از جراحی وجود دارد؟

خیر، هیچ جای زخمی از این عمل جراحی باقی نمی‌ماند زیرا این یک جراحی زیبایی ظریف است. پس از بهبودی کامل، پرده بکارت شما بدون هیچ زخمی سالم به نظر می‌رسد.

بهبودی پس از جراحی ترمیم پرده بکارت چقدر طول می‌کشد؟

آیا بعد از جراحی ترمیم پرده بکارت باید اقدامات احتیاطی انجام شود؟

کیست تخمدان چیست و چه زمانی باید کیست برداشته شود؟

همه کیست‌های تخمدان برای برداشتن به پزشک نیاز ندارند. کیست‌های کوچک‌تر اغلب بدون نیاز به مداخله، خود به خود برطرف می‌شوند.

با این حال، پزشک ممکن است برداشتن کیست‌های بزرگتر و کیست‌هایی که جامد یا نیمه جامد هستند را توصیه کند . کیست‌های جامد یا نیمه جامد ممکن است سرطانی باشند، بنابراین برداشتن آنها یک اقدام احتیاطی است.

برخی از دلایل اضافی که پزشک ممکن است برداشتن کیست تخمدان را توصیه کند عبارتند از :

• سرطانی بودن کیست تایید شده باشد
• بیش از 10 سانتی‌متر رشد می‌کند
• بعد از یائسگی رشد می‌کند
• پارگی و ادامه خونریزی (نادر)
• علائم در فعالیت‌های روزمره اختلال ایجاد می‌کنند
• پیچ خوردگی تخمدان (تورشن تخمدان)
• کیست غیرسرطانی است اما علائمی ایجاد می‌کند

آماده شدن برای جراحی

فرد باید با پزشک و تیم مراقبت خود در مورد آنچه که باید از جراحی برداشتن کیست تخمدان انتظار داشته باشد صحبت کند. مطب باید دستورالعمل‌های دقیقی در مورد موضوعاتی مانند موارد زیر ارائه دهد:

• چه زمانی باید خوردن و آشامیدن را متوقف کرد (معمولاً ۶ تا ۸ ساعت قبل از عمل جراحی)
• زمان انجام عمل
• اینکه آیا عمل جراحی به صورت لاپاراسکوپی (جراحی سوراخ کلید) یا لاپاراتومی (جراحی باز) خواهد بود
• مکان
• سایر اقدامات برنامه‌ریزی‌شده در زمان جراحی
• چه مدت می‌توان انتظار داشت که کسی در بیمارستان بماند
• اگر و چه زمانی باید مصرف برخی داروها یا مکمل‌ها را متوقف کنید

آنها همچنین هرگونه آزمایش قبل از جراحی را که ممکن است فرد برای تعیین واجد شرایط بودن برای جراحی نیاز داشته باشد، برنامه‌ریزی می‌کنند. ممکن است فرد قبل از جراحی برای مشاوره با متخصص بیهوشی ملاقات کند.

همچنین فرد باید برنامه‌ریزی کند که یکی از دوستان یا اعضای خانواده‌اش در طول عمل رانندگی کند و او را به خانه‌اش ببرد یا در کنارش بماند. آنها باید بر اساس نوع عملی که انجام می‌دهند، برای مدتی استراحت برنامه‌ریزی کنند، اگرچه فرد معمولاً پس از لاپاراسکوپی بسیار سریع‌تر از لاپاراتومی بهبود می‌یابد.

رویه

جراحی برداشتن کیست تخمدان دو نوع دارد: لاپاراسکوپی و لاپاراتومی. شرح هر یک در زیر آمده است.

لاپاراسکوپی

لاپاراسکوپی یک عمل جراحی کم تهاجمی است که جراحان می‌توانند از آن برای برداشتن کیست از تخمدان‌ها استفاده کنند. سیستکتومی لاپاراسکوپی شامل ایجاد یک یا چند برش کوچک در شکم است که از طریق آن تیم جراحی ابزارهای مورد نیاز برای برداشتن کیست را وارد می‌کنند.

زمان بهبودی معمولاً سریع است و فرد اغلب می‌تواند اکثر فعالیت‌های خود را ظرف ۵ روز از سر بگیرد .

اگرچه زمان‌ها بسته به میزان پیچیدگی عمل متفاوت است، اما جراحی اغلب حدود ۱ ساعت طول می‌کشد و فرد باید ۲ تا ۳ ساعت برای نظارت در اتاق ریکاوری یا اتاق بعد از عمل بماند.

لاپاراتومی

لاپاراتومی شامل ایجاد یک برش بزرگتر در شکم برای برداشتن کیست و در موارد احتمالی سرطان، تخمدان یا بافت دیگر است. پزشکممکن است توصیه کندلاپاراتومی برای کیست‌های بزرگتر یا زمانی که مشکوک به سرطان هستند.

این عمل نیاز به ایجاد برش بزرگتری در شکم دارد. به دلیل وسعت جراحی، فرد می‌تواند انتظار زمان بهبودی طولانی‌تری داشته باشد. بیمارستان‌ها ممکن است از فرد بخواهند که ۱ تا ۲ شب یا بیشتر برای بهبودی بستری شود.

بهبودی 

بهبودی می‌تواند بسته به روش انجام کار متفاوت باشد.

برای برداشتن کیست تخمدان به روش لاپاراسکوپی، فرد معمولاً فقط به ۲ تا ۳ ساعت مراقبت پس از عمل نیاز دارد. سپس می‌تواند به خانه برود و معمولاً بین ۱ روز تا ۱ هفته قبل از بازگشت به کار و بیشتر فعالیت‌ها نیاز به مراقبت دارد. ممکن است ۱ تا ۲ هفته قبل از بازگشت به برنامه‌های ورزشی به استراحت نیاز داشته باشد.

بهبودی پس از عمل لاپاراتومی بیشتر طول می‌کشد. فرد می‌تواند انتظار داشته باشد که پس از عمل، ۱ تا ۲ شب در بیمارستان بستری شود. پس از ترخیص، باید به مدت ۶ هفته یا بیشتر از فعالیت‌های شدید خودداری کند.

در طول دوران نقاهت، فرد باید از وارد کردن فشار یا کشش به شکم خودداری کند.

بهبودی در خانه 

زمان بهبودی در خانه می‌تواند متفاوت باشد. پس از عمل جراحی، فرد باید از وارد کردن فشار یا کشش غیرضروری به شکم خود خودداری کند.

همچنین باید حداقل به مدت ۱ هفته برای لاپاروسکوپی و حدود ۶ هفته برای لاپاروتومی از فعالیت بدنی خودداری کنند.

فرد باید تمام دستورالعمل‌های بعد از عمل، از جمله زمان مصرف داروهای مسکن، ویزیت‌های بعدی و نظارت بر محل برش برای علائم عفونت را رعایت کند.

مزایا 

سه مزیت اصلی برای جراحی برداشتن کیست تخمدان وجود دارد که عبارتند از :

• تسکین علائم: برداشتن کیست می‌تواند فشار یا درد، خونریزی و سایر مشکلاتی که کیست ایجاد کرده بود را تسکین دهد.
• درمان و پیشگیری از سرطان: برداشتن کیست پیش سرطانی می‌تواند به پیشگیری از سرطان کمک کند، در حالی که برداشتن کیست سرطانی می‌تواند آن را درمان کند.
• کاهش خطر پیچ خوردگی تخمدان : این زمانی است که تخمدان به دور رباط‌هایی که آن را در جای خود نگه می‌دارند، می‌پیچد.

خطرات 

اگرچه این روش‌ها ممکن است علائم را تسکین دهند، اما بدون خطر نیستند. برخی از خطرات احتمالی مربوط به برداشتن کیست تخمدان عبارتند از:

• آسیب به روده‌ها
• آسیب به مثانه
• مشکلات باروری

اگرچه بیشتر کیست‌ها دوباره رشد نمی‌کنند، اما برخی از آنها پس از جراحی دوباره رشد می‌کنند. همچنین احتمال رشد و ایجاد کیست‌های جدید وجود دارد.

سوالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

قبل از عمل، ممکن است فرد سوالات زیادی برای پرسیدن از پزشک یا تیم مراقبت‌های بهداشتی خود داشته باشد. نوشتن برخی از آنها می‌تواند به سازماندهی افکار و اطمینان از اینکه چیز مهمی را از قلم نمی‌اندازند، کمک کند.

بیشتر تیم‌های مراقبت‌های بهداشتی باید قبل از عمل جراحی، مشاوره‌ای داشته باشند تا داروها، انتظارات، روند بهبودی و اطلاعات اضافی را بررسی کنند.

سوالاتی که ممکن است مفید باشند عبارتند از:

• چه زمانی و چرا باید مصرف داروها را قطع کرد؟
• چه زمانی خوردن و آشامیدن را متوقف کنیم؟
• آیا من کاندید مناسبی برای جراحی لاپاراسکوپی هستم؟
• معمولاً بیماران چقدر طول می‌کشد تا بهبود یابند؟
• مراقبت‌های بعد از عمل چگونه است؟ آیا داروهای مسکن در دسترس هستند؟
• هزینه‌ها چقدر است؟
• آیا کمک مالی در دسترس است؟
• آیا این روی شانس من تأثیر بگذارداز باردار شدن؟
• آیا بیمه من هزینه‌های این جراحی را پوشش می‌دهد؟

انواع فیبروم

فیبروم‌های رحمی بر اساس موقعیتشان در دیواره رحم به چهار نوع مختلف طبقه‌بندی می‌شوند:

فیبروم‌های ساب سروزال

فیبروم‌های ساب سروزال در نزدیکی لایه بیرونی یا سروزای رحم قرار دارند.

از آنجا که فیبروم‌های کوچک ساب سروزال بیشتر به سمت خارج رحم رشد می‌کنند، احتمال کمتری دارد که علائم قابل توجهی ایجاد کنند .

فیبروم‌های ساب سروزال کوچک و بدون علامت معمولاً نیازی به درمان ندارند و فقط می‌توان آنها را با سونوگرافی منظم تحت نظر داشت. فیبروم‌های بزرگتر می‌توانند علامت‌دار شوند.

علائم معمول فیبروم ساب سروزال:

- خونریزی شدید قاعدگی ، ناشی از بزرگ شدن رحم.

- علائم فشار بر اندام‌های مجاور، که معمولاً مثانه (افزایش تکرر ادرار) و رکتوم (اختلال در حرکات/یبوست) را درگیر می‌کند.

فیبروم‌های زیر مخاطی

فیبروم‌های زیر مخاطی به سمت لایه داخلی یا مخاط رحم رشد می‌کنند و به داخل حفره رحم بیرون می‌زنند.

آنها در اندازه‌های کوچک‌تر علامت‌دار هستند که علامت اصلی آن خونریزی شدید و نامنظم است.

فیبروم‌های زیر مخاطی همچنین احتمال بیشتری دارد که بر باروری تأثیر بگذارند، هم با دشوار کردن باردار شدن و هم با ایجاد سقط جنین.

فیبروم‌های زیر مخاطی را می‌توان از طریق هیستروسکوپی، که روشی بسیار غیرتهاجمی است، برداشت و به محض تشخیص، باید در مراحل اولیه، برداشتن آنها را در نظر گرفت.

فیبروم‌های داخل جداری

فیبروم‌های داخل دیواره‌ای عمدتاً در عرض عضله رحم یا میومتر قرار دارند.

آنها معمولاً مانند فیبروم‌های ساب سروزی رفتار می‌کنند، اما بسته به اندازه و موقعیتشان، می‌توانند تمام علائم معمول مرتبط با فیبروم‌ها را ایجاد کنند:

- خونریزی شدید یا دوره‌های قاعدگی طولانی

- خونریزی بین سیکل قاعدگی

- علائم فشار

- ناباروری و سقط جنین

فیبروم‌های پایه‌دار

فیبروم‌های پایه‌دار تفاوتی با انواع فوق ندارند، بلکه گونه‌ای از فیبروم‌های ساب سرورال یا ساب موکوزال هستند.

آنها روی ساقه‌ای از دیواره‌های رحم، بیرون (زیر سروزی) یا داخل (زیر مخاطی) رحم رشد می‌کنند.   

فیبروم‌های زیر سروزی پایه‌دار معمولاً علائم بسیار خفیفی دارند، مگر اینکه خیلی بزرگ باشند. از سوی دیگر، فیبروم‌های زیر مخاطی پایه‌دار می‌توانند علائم قابل توجهی داشته باشند و اغلب باعث ناباروری می‌شوند.

این طبقه‌بندی انواع فیبروم‌ها کامل نیست و با این واقعیت محدود می‌شود که اکثر فیبروم‌ها به اندازه‌ای بزرگ هستند که حداقل در دو و گاهی سه دسته قرار می‌گیرند. این به پزشکان کمک می‌کند تا تشخیص را انجام داده و درمان را برنامه‌ریزی کنند. درمان معمولاً بر اساس جنبه غالب فیبروم است، یعنی یک فیبروم داخل دیواره‌ای با بخش زیرمخاطی قابل توجه را می‌توان با هیستروسکوپی درمان کرد ؛ یک فیبروم داخل دیواره‌ای/زیرسروزی بدون جزء زیرمخاطی برای برداشتن به لاپاراسکوپی نیاز دارد .

فیبروم رحمی

فیبروم‌های رحمی توده‌های رایجی در رحم هستند. آن‌ها اغلب در طول سال‌های بارداری و زایمان ظاهر می‌شوند. فیبروم‌های رحمی سرطان نیستند و تقریباً هرگز به سرطان تبدیل نمی‌شوند. آن‌ها با افزایش خطر ابتلا به انواع دیگر سرطان در رحم نیز ارتباطی ندارند. آن‌ها همچنین لیومیوم (leiomyomas) یا میوم (myomas) نامیده می‌شوند.

فیبروم‌ها از نظر تعداد و اندازه متفاوت هستند. شما می‌توانید یک یا چند فیبروم داشته باشید. برخی از این توده‌ها آنقدر کوچک هستند که با چشم دیده نمی‌شوند. برخی دیگر می‌توانند به اندازه یک گریپ فروت یا بزرگتر رشد کنند. فیبرومی که بسیار بزرگ می‌شود می‌تواند داخل و خارج رحم را تغییر شکل دهد. در موارد شدید، برخی از فیبروم‌ها به اندازه‌ای بزرگ می‌شوند که لگن یا ناحیه معده را پر می‌کنند. آنها می‌توانند باعث شوند فرد باردار به نظر برسد.

بسیاری از افراد در طول زندگی خود فیبروم رحمی دارند. اما ممکن است شما از داشتن آنها مطلع نباشید، زیرا اغلب هیچ علامتی ندارند. ممکن است پزشک شما به طور اتفاقی فیبروم را در طول معاینه لگن یا سونوگرافی بارداری پیدا کند

محل فیبرومبزرگنمایی تصویر

بسیاری از افرادی که فیبروم رحمی دارند هیچ علامتی ندارند. در کسانی که علائم دارند، محل، اندازه و تعداد فیبروم‌ها می‌تواند بر علائم تأثیر بگذارد.

شایع‌ترین علائم فیبروم رحمی شامل موارد زیر است:

• خونریزی شدید قاعدگی یا دوره‌های دردناک قاعدگی.
• دوره‌های قاعدگی طولانی‌تر یا مکررتر.
• فشار یا درد لگن.
• تکرر ادرار یا مشکل در ادرار کردن.
• ناحیه معده در حال رشد.
• یبوست.
• درد در ناحیه معده یا کمر، یا درد در هنگام رابطه جنسی.

به ندرت، فیبروم می‌تواند باعث درد ناگهانی و شدید شود، زمانی که رشد آن از خون‌رسانی به رحم بیشتر شده و شروع به از بین رفتن می‌کند.

اغلب، فیبروم‌ها بر اساس محل قرارگیری‌شان گروه‌بندی می‌شوند. فیبروم‌های اینترامورال در دیواره عضلانی رحم رشد می‌کنند. فیبروم‌های ساب موکوزال به داخل حفره رحم برآمدگی پیدا می‌کنند. فیبروم‌های ساب سروزال در قسمت بیرونی رحم تشکیل می‌شوند.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

در صورت وجود موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

• درد لگن که از بین نمی‌رود.
• پریودهای سنگین یا دردناک که توانایی انجام کارهایتان را محدود می‌کند.
• لکه بینی یا خونریزی بین دوره های قاعدگی.
• مشکل در تخلیه مثانه.
• خستگی و ضعف مداوم، که می‌تواند علائم کم‌خونی باشد، به معنی پایین بودن سطح گلبول‌های قرمز خون.

اگر خونریزی شدید از واژن یا درد شدید لگن که به سرعت شروع می‌شود، دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید

 

مقایسه درمان‌های جوانسازی واژن: رادیوفرکانسی در مقابل لیزر

جوانسازی واژن به روش غیرتهاجمی و غیرجراحی، یک فناوری جدید و شگفت‌انگیز است که به رفع نشت ادرار و بهبود سلامت واژن، سفتی و حس جنسی کمک می‌کند. اما با وجود فناوری‌های مختلف موجود در بازار - که با نام‌های تجاری مختلف عرضه می‌شوند - یک زن چگونه می‌تواند بفهمد کدام درمان برای او بهترین است؟

دکتر علی پیش از این به صدها زن در منطقه دیترویت کمک کرده است تا تنها با یک جلسه درمانی ۳۰ دقیقه‌ای جوانسازی واژن، از نشت مثانه جلوگیری کرده و صمیمیت جنسی خود را بهبود بخشند. در این مقاله، او تفاوت‌های بین دو فناوری اصلی تنگ کردن واژن را توضیح می‌دهد.

برای اطلاع از هزینه عمل لابیاپلاستی با مطب دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید

دو فناوری مختلف جوانسازی واژن

اگرچه تعدادی «نام تجاری» با ظاهر جذاب وجود دارد، اما اساساً دو نوع فناوری جوان‌سازی واژن وجود دارد:

• فرکانس رادیویی
• لیزر CO2

در حالی که هر دو برای جوانسازی و سفت کردن واژن و همچنین درمان نشت مثانه (بی اختیاری استرسی) استفاده می‌شوند، روش‌های اساسی آنها متفاوت است.

درمان‌های لیزری کمی طولانی‌تر مورد استفاده بوده‌اند. این فناوری از "ابلیشن" استفاده می‌کند که در آن لیزر برش‌های میکروسکوپی در بافت واژن ایجاد می‌کند. پاسخ التیام‌بخش بدن به این برش‌های کوچک، تولید کلاژن را تحریک می‌کند و به مرور زمان پوست واژن را ضخیم‌تر می‌کند - و همچنین روانکاری و خاصیت ارتجاعی آن را افزایش می‌دهد.

از سوی دیگر، دستگاه‌های درمان واژن با فرکانس رادیویی، از گرمای عمیق و نافذ برای تحریک تولید کلاژن استفاده می‌کنند که باعث ضخیم شدن دیواره‌های واژن نیز می‌شود و تون عضلانی، جریان خون و حس را بهبود می‌بخشد.