آیا شما اولین مراجعه خود به متخصص زنان را به یاد دارید؟ آیا خاطرتان هست در چه سنی و با چه هدفی به مطب پزشک زنان پا گذاشتید؟ حال به عنوان یک مادر برنامهای برای مراجعه دختران به پزشک متخصص زنان دارید؟ به طور کلی اولین مراجعه به متخصص زنان برای دخترانی که به تازگی وارد دنیای زنانگی شدهاند، کمی سخت و دلهرهآور است. چه بسا بانوانی که در طول زندگی خود به تعداد انگشت شماری به متخصص زنان مراجعه میکنند. اما این موضوع برای سلامت بانوان چندان خوشایند نیست. زیرا بخش زیادی از سلامت زنان به مراجعه مرتب آنها به پزشک زنان و انجام چکاپهای معمول و روتین وابسته است. حال اگر قرار است خودتان یا دخترتان اولین مراجعه به متخصص زنان را داشته باشید با مطالعه این مقاله از تافته متوجه تمام ابهامات و استرسهای بیمورد خود خواهید شد.
به طور کلی مراجعه به متخصص زنان جزو امور خوشایندی برای بانوان نیست. اما این ویزیت گاه و بیگاه برای سلامت بانوان لازم است. حال سوال این است که اولین مراجعه به متخصص زنان برای دختران جوان در چه سنی لازم و ضروری خواهد بود. برای این سوال پاسخ دقیقی وجود نداشته و زمان آن متناسب با شرایط تغییر خواهد کرد. اگر فرد دچار مشکل یا نگرانی خاصی نباشد، احتمالاً بهترین زمانی برای اولین مراجعه به متخصص زنان سن ۱۸ سالگی خواهد بود. ضمن اینکه در بسیاری از مواقعی که مشکلاتی مثل سوزش ادرار، دردهای قسمت تحتانی شکم و… در فرد وجود نداشته باشد، اولین مراجعه به پزشک زنان پس از اولین رابطه جنسی هم خالی از ایراد خواهد بود.
شما به عنوان یک مادر باید بدانید که دخترتان پس از پریود اول نیازی به مراجعه به پزشک زنان نخواهد داشت. اما هر کدام از موارد زیر میتواند دلیلی کافی برای ویزیت شدن توسط یک پزشک متخصص زنان باشد:
حال که درباره بهترین زمان اولین مراجعه به متخصص زمان اطلاعات کافی کسب کردید، باید چند نکته مهم درباره این مراجعه را بدانید. احساس ترس یا اضطراب هنگام مراجعه به مطب پزشک زنان کاملاً طبیعی است. پس شما به عنوان یک مادر باید مثل یک دوست کنار دختران باشید و به او احساس اطمینان دهید. بهتر است که هنگام مراجعه به مطب او را همراهی کنید؛ اما با توجه به اخلاقیات متفاوت در افراد مختلف این تصمیم با شما خواهد بود. ضمن اینکه برخورد شما باید طوری باشد که دختران برای مراجعههای بعدی خود آمادگی کافی ویزیت شدن بدون همراه را داشته باشد.
نکته دیگر این است که اولین مراجعه به متخصص زنان در اکثر مواقع در حد یک صحبت و مکالمه کوتاه خواهد بود. معاینات و تجویزهای دیگر مثل واکسیناسیون و… در ملاقاتهای بعدی انجام میشود. حالا قرار است نکاتی که قبل از اولین مراجعه به متخصص زنان باید رعایت کرد را مورد بررسی قرار دهیم.
قبل از مراجعه به متخصص زنان باید حتماً به حمام رفته و نظافت بدن را رعایت کنید. همچنین به هیچ عنوان از کرم، پودر، ژل، پماد و… در ناحیه واژن استفاده نکنید. حتماً لباس راحت بپوشید تا در صورت نیاز به معاینه اذیت نشوید. ضمن اینکه بهتر است لیستی از داروهای مصرفی، سابقه پزشکی و پروندههای پزشکی سابق خود به همراه داشته باشید تا در صورت نیاز به پزشک خود ارائه دهید.
اگر قرار باشد اولین مراجعه به متخصص زنان با موفقیت و بدون نگرانی انجام شود، باید با پزشک خود راحت باشید. سطح راحتی شما با پزشک میتواند کیفیت ملاقات را تعیین کند. پزشک متخصص باید درباره سابقه پزشکی، سابقه قاعدگی، جراحیهایی که در گذشته داشتهاید، داروهای مصرفی، سابقه رابطه جنسی و… اطلاعات کافی داشته باشد. پس بهتر است احساس اضطراب و معذب بودن را کنار گذاشته و با صداقت کامل به سؤالات پزشکتان پاسخ دهید. همچنین حین معاینه نیز بهتر است به تخصص و مهارت پزشک خود اعتماد داشته و ترس و نگرانی را فراموش کنید.
بسیاری از افراد به دلیل خجالتی بودن یا اضطرابی که حین اولین مراجعه به متخصص زنان دارند، سؤالات خود را در ذهن نگه میدارند. در صورتی که باید درباره تمام مشکلات، نگرانیها و دردهای خود سوال بپرسید. مشکلات مربوط به دستگاه تناسلی و مسائل مربوط به آن را با پزشک خود در میان بگذارید. پاسخ پزشک به سؤالات شما میتواند اطلاعات مفیدی درباره بیماریهای مقاربتی، بیماریهای عفونی، رعایت بهداشت زنان، کنترل بارداری و… در اختیارتان قرار دهد.
بله، در اولین مراجعه پزشک زنان میتواند برای بررسی سلامت دستگاه تناسلی و تشخیص زودهنگام مشکلات احتمالی دختران را معاینه میکند. البته لازم به ذکر است که بدانید معاینه دختران جوان و نوجوانانی که هنوز تجربه رابطه جنسی نداشتهاند، معمولاً غیرتهاجمی میباشد و نیازی به معاینه واژینال داخلی ندارند و فقط در صورت نیاز و با رضایت کامل فرد، معاینات تخصصیتر مانند معاینه داخلی انجام میشود.
هایمنوپلاستی یک عمل جراحی است که برای ترمیم یا بازسازی پرده بکارت، غشای نازکی که تا حدی دهانه واژن را میپوشاند، طراحی شده است. پرده بکارت میتواند در نتیجه فعالیت جنسی، ورزش یا سایر اشکال فعالیت بدنی پاره یا کشیده شود. هایمنوپلاستی یک عمل زیبایی است که معمولاً بر روی زنانی انجام میشود که به دلایل فرهنگی، مذهبی یا شخصی مایل به بازگرداندن ظاهر یک پرده بکارت سالم هستند.
فایده اصلی هایمنوپلاستی، ترمیم پرده بکارت است. برای برخی از زنان، پرده بکارت نمادی از بکارت و پاکی است و از دست دادن آن میتواند منبع شرم یا انگ اجتماعی باشد. هایمنوپلاستی میتواند با ایجاد ظاهری سالم و بدون نقص در پرده بکارت، به بازگرداندن اعتماد به نفس و عزت نفس زن کمک کند.
علاوه بر مزایای روانی هایمنوپلاستی، مزایای جسمی نیز وجود دارد. برای زنانی که دچار تروما یا آسیب به پرده بکارت شدهاند، هایمنوپلاستی میتواند به ترمیم بافت و جلوگیری از آسیب بیشتر کمک کند. این میتواند به کاهش ناراحتی، درد و سایر علائم مرتبط با پرده بکارت آسیب دیده کمک کند.
هایمنوپلاستی همچنین میتواند به عنوان بخشی از یک عمل زیبایی بزرگتر به نام جوانسازی واژن انجام شود. جوانسازی واژن به طیف وسیعی از عملها اشاره دارد که برای بهبود ظاهر، عملکرد و حس واژن طراحی شدهاند. هایمنوپلاستی را میتوان با سایر عملها مانند لابیاپلاستی یا واژینوپلاستی ترکیب کرد تا رویکردی جامعتر برای جوانسازی واژن ایجاد شود.
هایمنوپلاستی معمولاً به صورت سرپایی انجام میشود، به این معنی که بیماران میتوانند در همان روز عمل به خانه بروند. این عمل معمولاً تحت بیحسی موضعی انجام میشود، به این معنی که بیمار بیدار است اما ناحیه تحت عمل بیحس است.
در طول عمل، جراح از یک تکنیک جراحی ویژه برای ترمیم یا بازسازی پرده بکارت استفاده خواهد کرد. تکنیک مورد استفاده به نیازها و اهداف خاص بیمار بستگی دارد. در برخی موارد، جراح ممکن است از یک قطعه کوچک از بافت دیواره واژن برای ایجاد یک پرده بکارت جدید استفاده کند.
پس از عمل، بیماران باید چند هفته استراحت کنند و از فعالیت جنسی خودداری کنند تا بافت بهبود یابد. بیماران ممکن است در روزهای پس از عمل، مقداری ناراحتی، تورم و کبودی را تجربه کنند، اما این علائم باید ظرف چند روز فروکش کنند.
زنانی که قصد انجام هایمنوپلاستی را دارند باید از سلامت عمومی خوبی برخوردار باشند و انتظارات واقعبینانهای از نتایج این عمل داشته باشند. هایمنوپلاستی معمولاً بر روی زنانی انجام میشود که در نتیجه فعالیت جنسی یا سایر اشکال فعالیت بدنی، پرده بکارت آنها پاره یا کشیده شده است و به دلایل فرهنگی، مذهبی یا شخصی مایل به بازگرداندن ظاهر یک پرده بکارت سالم هستند.
زنانی که دچار تروما یا آسیب به پرده بکارت، مانند تجاوز جنسی، شدهاند نیز ممکن است کاندیدای هایمنوپلاستی باشند. با این حال، برای این زنان مهم است که علاوه بر مداخله جراحی، مشاوره و پشتیبانی نیز دریافت کنند.
مهم است که بیماران قبل از انجام هایمنوپلاستی، اهداف و انتظارات خود را با یک جراح واجد شرایط و باتجربه در میان بگذارند. جراح میتواند به تعیین اینکه آیا هایمنوپلاستی انتخاب مناسبی برای بیمار است یا خیر، کمک کند و در طول فرآیند، راهنمایی و پشتیبانی لازم را ارائه دهد.
هایمنوپلاستی یک عمل جراحی است که برای ترمیم یا بازسازی پرده بکارت طراحی شده است. این عمل معمولاً بر روی زنانی انجام میشود که به دلایل فرهنگی، مذهبی یا شخصی مایل به بازگرداندن ظاهر یک پرده بکارت سالم هستند. مزایای هایمنوپلاستی شامل بازیابی اعتماد به نفس و عزت نفس و همچنین مزایای جسمی برای زنانی است که دچار تروما یا آسیب به پرده بکارت شدهاند.
اگرچه هایمنوپلاستی یک عمل نسبتاً ساده و ایمن است، اما مهم است که بیماران قبل از انجام عمل جراحی، اهداف و انتظارات خود را با دقت در نظر بگیرند. هایمنوپلاستی نباید به عنوان راه حلی برای فشارهای اجتماعی یا انتظارات پیرامون بکارت و پاکدامنی تلقی شود. مهم است به یاد داشته باشید که هیچ اهمیت پزشکی یا بیولوژیکی برای هایمن وجود ندارد و تصمیم برای انجام هایمنوپلاستی باید یک تصمیم شخصی باشد.
علاوه بر این، بیماران باید توجه داشته باشند که هایمنوپلاستی یک راه حل دائمی نیست. پرده بکارت بازسازی شده همچنان میتواند در اثر فعالیت جنسی یا فعالیت بدنی پاره یا کشیده شود و ممکن است این عمل در آینده نیاز به تکرار داشته باشد.
در نهایت، جستجوی یک جراح واجد شرایط و باتجربه برای این عمل بسیار مهم است. بیماران باید در مورد جراحان بالقوه تحقیق کنند، درخواست معرفینامه کنند و عکسهای قبل و بعد بیماران قبلی را بررسی کنند تا مطمئن شوند که تصمیم آگاهانهای میگیرند.
در نتیجه، هایمنوپلاستی یک عمل جراحی است که میتواند به دلایل فرهنگی، مذهبی یا شخصی به بازگرداندن ظاهر یک پرده بکارت سالم کمک کند. اگرچه این عمل میتواند مزایای روانی و جسمی برای برخی از زنان داشته باشد، اما مهم است که تصمیم به انجام جراحی را با دقت در نظر بگیرید و به دنبال یک جراح واجد شرایط و باتجربه باشید.
POI معمولاً با آمنوره اولیه یا ثانویه بروز میکند، اگرچه برخی از زنان ممکن است به دلیل تخمکگذاری متناوب یا سایر علل خونریزی دستگاه تناسلی، خونریزی نامنظم رحمی داشته باشند.
POI ممکن است شامل طیفی از اختلال عملکرد تخمدان، از تغییرات جزئی تا توقف کامل عملکرد تخمدان باشد. بنابراین، علائم یا نشانهها ممکن است شامل ناباروری بدون دلیل، آمنوره یا خونریزی نامنظم و/یا اغلب علائم یا نشانههای کمبود استروژن (مانند پوکی استخوان ، واژینیت آتروفیک، کاهش میل جنسی) باشد. آنها همچنین ممکن است تغییراتی در خلق و خو، از جمله افسردگی، داشته باشند.
در معاینه لگن، ممکن است شواهدی از کمبود استروژن (یعنی آتروفی ولوواژینال) وجود داشته باشد. تخمدانها معمولاً کوچک و به سختی قابل لمس هستند، اما در صورت وجود التهاب تخمدان ناشی از سیستم ایمنی، ممکن است بزرگ شوند.
زنان همچنین ممکن است علائم و نشانههایی از اختلال ایجادکننده داشته باشند (مثلاً ویژگیهای بدشکلی ناشی از سندرم ترنر؛ ناتوانی ذهنی، ویژگیهای بدشکلی و اوتیسم ناشی از سندرم X شکننده؛ به ندرت، افت فشار خون وضعیتی، افزایش رنگدانهها و کاهش موهای زیر بغل و شرمگاهی به دلیل نارسایی آدرنال).
برای ارتباط با دکتر تنبلی تخمدان در تهران با دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید
سطح هورمون محرک فولیکول (FSH) و استرادیول
آزمایشهایی برای رد سایر علل آمنوره یا قاعدگی نامنظم (از جمله آزمایش بارداری)
آزمایشهایی برای ارزیابی اختلالات خودایمنی مرتبط (آزمایشهای عملکرد تیروئید، گلوکز ناشتا، الکترولیتها و کراتینین)
گاهی اوقات آزمایش ژنتیک
POI در زنان زیر 40 سال که آمنوره 4 تا 6 ماهه دارند و سطح FSH آنها بالا و سطح استرادیول آنها با فاصله یک ماه از هم اندازه گیری شده است، تشخیص داده میشود ( 1 ).
این ارزیابی باید سایر علل آمنوره یا قاعدگیهای نامنظم را رد کند. آزمایشهای اولیه خون شامل اندازهگیری بتا- گنادوتروپین جفتی انسان ، FSH، استرادیول ، هورمون تحریککننده تیروئید و پرولاکتین در سرم است.
سطح FSH و استرادیول سرم به صورت هفتگی به مدت ۲ تا ۴ هفته اندازهگیری میشود؛ اگر سطح FSH بالا باشد ( بیش از ۲۰ میلیواحد بینالمللی در میلیلیتر، اما معمولاً بیش از ۳۰ میلیواحد بینالمللی در میلیلیتر) و سطح استرادیول پایین باشد (معمولاً کمتر از ۲۰ پیکوگرم در میلیلیتر)، نارسایی تخمدان تأیید میشود.
سطح هورمون آنتیمولرین نیز ممکن است اندازهگیری شود. برخی از متخصصان از این آزمایش به طور معمول در تشخیص POI استفاده نمیکنند، اما در ارزیابی ذخیره تخمدان در زنانی که مایل به باروری هستند مفید است ( 2 ). از آنجا که هورمون آنتیمولرین فقط در فولیکولهای کوچک تخمدان تولید میشود، از سطح خون این هورمون برای تشخیص کاهش ذخیره تخمدان استفاده شده است. سطح طبیعی بین 1.5 تا 4.0 نانوگرم در میلیلیتر است. سطح بسیار پایین آن نشان دهنده کاهش ذخیره تخمدان است. متخصصان غدد درونریز تولید مثل از سطح هورمون آنتیمولرین برای پیشبینی اینکه کدام زنان ممکن است به داروهای باروری پاسخ ضعیفی بدهند و به طور کلی کدام زوجها احتمال موفقیت کمتری در درمان باروری دارند، استفاده میکنند. هورمون آنتیمولرین را میتوان در هر زمانی از چرخه قاعدگی اندازهگیری کرد. آزمایشهای جدیدتر و حساستر هورمون آنتیمولرین ممکن است به پزشکان در تشخیص POI کمک کند.
آزمایشهای بیشتر بر اساس علت مشکوک انجام میشود.
مشاوره ژنتیک و آزمایش برای پیش جهش FMR1 در صورتی که زنان سابقه خانوادگی POI یا ناتوانی ذهنی، لرزش یا آتاکسی داشته باشند، اندیکاسیون دارد. کاریوتایپ در صورتی تعیین میشود که زنان مبتلا به نارسایی یا نقص تخمدان تایید شده، کمتر از 35 سال سن داشته باشند یا مشکوک به پیش جهش FMR1 باشند.
اگر کاریوتایپ طبیعی باشد یا اگر به علت خودایمنی مشکوک باشیم، آزمایشهایی برای آنتیبادیهای آدرنال و آنتیبادی ضد ۲۱ هیدروکسیلاز سرم (اتوآنتیبادیهای آدرنال) انجام میشود.
آزمایشهای آنتیبادی ضد تخمدان توصیه نمیشوند زیرا دقت آزمایش کم است ( 3 ). بیوپسی تخمدان اندیکاسیون ندارد.
اگر به علت خودایمنی مشکوک باشد، آزمایشهایی برای بررسی کمکاری تیروئید خودایمنی نیز انجام میشود؛ این آزمایشها شامل اندازهگیری هورمون تحریککننده تیروئید (TSH)، تیروکسین (T4) و آنتیبادیهای ضد تیروئید-پراکسیداز و آنتیتیروئروگلوبولین است.
اگر به نارسایی آدرنال مشکوک باشیم، اندازهگیری سطح کورتیزول صبحگاهی یا آزمایش تحریک هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) میتواند تشخیص را تأیید کند.
اگر سابقه، علائم و نشانهها نشاندهنده یک اختلال خاص باشند، باید آزمایشهای دیگری برای اختلال خودایمنی انجام شود.
در زمان تشخیص POI، ممکن است تراکم استخوان پایه اندازهگیری شود و سپس غربالگری روتین باید چند سال پس از تشخیص آغاز شود.
سطوح پایینتر استروژن خطر تصلب شرایین را افزایش میدهد که احتمالاً با اختلال عملکرد اندوتلیال مرتبط است. زنان مبتلا به نارسایی زودرس تخمدان باید از نظر عوامل خطر قلبی ارزیابی شوند.
از بیماران باید در مورد خشکی واژن و دیسپارونی یا سایر علائم سندرم تناسلی-ادراری یائسگی سوال شود و به صورت دورهای با معاینه لگن از نظر آتروفی ولوواژینال ارزیابی شوند.
مشکلات کنترل مثانه گاهی اوقات حتی پس از ایجاد تغییرات در سبک زندگی و امتحان کردن آموزش مثانه ادامه مییابد. وقتی گزینههای دیگر مؤثر واقع نشوند، ممکن است زمان آن رسیده باشد که با متخصص مراقبتهای بهداشتی خود در مورد اینکه آیا دارویی ممکن است برای شما مؤثر باشد یا خیر، صحبت کنید.
داروهایی برای افرادی که اغلب دچار میل ناگهانی و شدید به ادرار کردن میشوند، که به آن مثانه بیش فعال نیز میگویند، در دسترس است. همچنین برای افرادی که نشت ادرار دارند که میتواند همراه با مثانه بیش فعال اتفاق بیفتد، داروهایی در دسترس است که به آن بیاختیاری ناشی از فوریت میگویند.
برای افرادی که در حین فعالیت دچار نشت ادرار میشوند، گزینههای دارویی کمتری وجود دارد. به این حالت بیاختیاری استرسی گفته میشود. بیاختیاری استرسی میتواند باعث نشت ادرار هنگام سرفه، عطسه یا بلند کردن اجسام سنگین شود.
در اینجا نگاهی به داروهایی که معمولاً برای درمان مشکلات کنترل مثانه استفاده میشوند و عوارض جانبی احتمالی آنها میاندازیم. مصرف دارو همراه با رفتاردرمانی ممکن است مؤثرتر از مصرف دارو به تنهایی باشد.
برای درمان بی اختیاری ادرار در تهران با دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید
داروهای آنتی کولینرژیک عملکرد پیامرسان شیمیایی استیل کولین را مسدود میکنند. استیل کولین سیگنالهایی را به مغز شما میفرستد که باعث انقباضات مثانه مرتبط با مثانه بیشفعال میشود. این انقباضات مثانه میتواند باعث نیاز به ادرار کردن حتی زمانی که مثانه پر نیست، شود.
داروهای آنتی کولینرژیک عبارتند از:
این داروهای تجویزی معمولاً به صورت قرص یا کپسول خوراکی مصرف میشوند. اکسی بوتینین همچنین به صورت ژل تجویزی یا برچسب پوستی که مقدار مداومی از دارو را وارد بدن میکند، موجود است.
علاوه بر این، اکسی بوتینین به صورت پچ پوستی بدون نسخه (اکسیترول مخصوص زنان) در دسترس است.
ممکن است چند هفته طول بکشد تا علائم با مصرف داروهای آنتی کولینرژیک بهبود یابند. ممکن است ۱۲ هفته طول بکشد تا اثر کامل دارو را مشاهده کنید.
شایعترین عوارض جانبی آنتیکولینرژیکها خشکی دهان و یبوست است. نوع آهسته رهش آن که یک بار در روز مصرف شود، ممکن است عوارض جانبی کمتری داشته باشد.
برای خشکی دهان، سعی کنید آبنبات سفت بمکید یا آدامس بجوید تا بزاق بیشتری تولید شود. سایر عوارض جانبی کمتر شایع شامل سوزش سر دل، تاری دید، ضربان قلب سریع، برافروختگی پوست و مشکل در ادرار کردن است. عوارض جانبی شناختی نیز ممکن است رخ دهد. این عوارض شامل مشکل در حافظه و گیجی است.
چسب پوستی اکسی بوتینین ممکن است باعث سوزش پوست شود. پزشک ممکن است پیشنهاد کند که محل چسب را تغییر دهید.
میرابگرون دارویی است که برای درمان انواع خاصی از بیاختیاری ادرار تأیید شده است. این دارو عضله مثانه را شل میکند و میتواند میزان ادراری را که مثانه میتواند نگه دارد افزایش دهد. همچنین ممکن است میزان ادرار کردن در یک زمان را افزایش دهد. این امر ممکن است به شما کمک کند مثانه را کاملتر تخلیه کنید. میرابگرون به صورت قرص یا گرانول موجود است.
برخی از عوارض جانبی رایج میرابگرون شامل حالت تهوع، اسهال، یبوست، سرگیجه و سردرد است. این دارو میتواند فشار خون را افزایش دهد. فشار خون شما باید در طول مصرف این دارو کنترل شود.
میرابگرون میتواند با سایر داروها تداخل داشته باشد. قبل از شروع مصرف میرابگرون، لیست کاملی از داروهای مصرفی خود را در اختیار پزشک قرار دهید.
تزریق بوتاکس به عضله مثانه ممکن است برای افرادی که مثانه بیش فعال یا بیاختیاری ادرار دارند، مفید باشد. بوتاکس عملکرد استیل کولین را مسدود میکند و باعث میشود انقباضات غیرارادی مثانه کمتر شود. این میتواند فوریت ادرار و سایر علائم بیاختیاری ادرار را کاهش دهد.
بوتاکس ممکن است برای افرادی که به داروهای دیگر پاسخ ندادهاند مفید باشد. مزایای آن میتواند تا چند ماه دوام داشته باشد. متخصص مراقبتهای بهداشتی شما ممکن است تکرار تزریقات را یک یا دو بار در سال توصیه کند.
مطالعات نشان دادهاند که بوتاکس علائم بیاختیاری را به طور قابل توجهی بهبود میبخشد. عوارض جانبی شامل احتباس ادرار است که زمانی اتفاق میافتد که مثانه هنگام ادرار کردن به طور کامل خالی نمیشود. برخی تحقیقات همچنین نشان میدهد که ممکن است عفونتهای دستگاه ادراری را افزایش دهد.
سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) هشدار میدهد که ممکن است پس از استفاده از بوتاکس، چه برای موارد تایید شده و چه برای موارد تایید نشده، عوارض جانبی رخ دهد. این عوارض میتواند شامل قطع تنفس و مرگ باشد.
پس از یائسگی، بدن استروژن کمتری تولید میکند. این کاهش استروژن ممکن است به تضعیف بافتهای حمایتی اطراف مثانه و لولهای که اجازه میدهد ادرار از بدن خارج شود، منجر شود. این میتواند به بیاختیاری ادرار ناشی از استرس منجر شود.
استفاده از استروژن موضعی با دوز پایین ممکن است مفید باشد. این دارو به شکل کرم، حلقه یا پچ واژنی موجود است. استروژن ممکن است به ترمیم بافتهای واژن و مجاری ادراری کمک کند تا برخی از علائم تسکین یابد.
استروژن موضعی ممکن است برای افرادی که سابقه سرطانهای حساس به هورمون دارند، ایمن نباشد. برای سنجش خطرات و فواید آن با پزشک خود مشورت کنید.
هورمون درمانی ترکیبی با استروژن موضعی متفاوت است و دیگر برای درمان بیاختیاری ادرار استفاده نمیشود. درمان با استروژن خوراکی قرصهایی است که از طریق دهان مصرف میکنید. همچنین با استروژن موضعی متفاوت است. درمان با استروژن خوراکی ممکن است علائم بیاختیاری را بدتر کند.
در صورت استفاده صحیح، درمان موضعی با استروژن معمولاً عوارض جانبی ایجاد نمیکند.
ایمیپرامین یک داروی ضد افسردگی سه حلقهای است. این دارو باعث شل شدن عضله مثانه میشود، در حالی که باعث انقباض عضلات صاف در گردن مثانه میشود. این دارو ممکن است برای درمان بیاختیاری مختلط، که ترکیبی از بیاختیاری فوریتی و استرسی است، استفاده شود.
ایمیپرامین میتواند باعث خوابآلودگی شود، بنابراین اغلب در شب مصرف میشود. به همین دلیل، ایمیپرامین ممکن است برای بیاختیاری شبانه مفید باشد. همچنین ممکن است برای کودکانی که شبها شبها رختخواب خود را خیس میکنند مفید باشد. ایمیپرامین معمولاً برای بزرگسالان مسن مناسب نیست.
عوارض جانبی جدی ایمیپرامین نادر است، اما میتواند شامل مشکلات قلبی و عروقی باشد. این عوارض ممکن است شامل ضربان قلب نامنظم و سرگیجه یا غش ناشی از فشار خون پایین هنگام ایستادن سریع باشد. کودکان و سالمندان ممکن است به ویژه در معرض خطر این عوارض جانبی باشند.
سایر عوارض جانبی ممکن است شامل خشکی دهان، تاری دید و یبوست باشد. داروهای ضد افسردگی سه حلقهای با سایر داروها تداخل دارند. مطمئن شوید که پزشک شما از تمام داروهایی که مصرف میکنید مطلع است.
بارداری و زایمان تجربیات متحولکنندهای برای بدن یک زن هستند و از بسیاری جهات بر آن تأثیر میگذارند. یکی از مناطقی که ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد ، کف لگن است که دیافراگم لگنی است. این عضلات از رحم، مثانه، روده بزرگ و رکتوم پشتیبانی میکنند.
این عضلات ممکن است تحت تأثیر بارداری و زایمان قرار گیرند و برخی از عملکردهای حیاتی آنها تغییر کند. این موارد میتواند شامل مکانیسمهای کنترل مدفوع و ادرار و حمایت از دیوارههای واژن و رحم باشد. حمایت کمتر میتواند منجر به افتادگی شود . آسیب به عضلات و اعصاب کف لگن نیز ممکن است منجر به علائم درد لگن شود که با یا بدون رابطه جنسی رخ میدهد.
حدود ۵۰٪ از زنان باردار حتی قبل از زایمان علائم اختلالات کف لگن را تجربه میکنند. در دوران بارداری، زنان تمایل به افزایش وزن دارند - نه فقط وزن نوزاد، بلکه وزن ناشی از جفت، افزایش حجم خون و بزرگ شدن رحم. وزن اضافی فشار بیشتری را بر عضلات کف لگن وارد میکند و در نتیجه خطر بیاختیاری ادرار را افزایش میدهد.
یبوست در دوران بارداری، به خصوص در سه ماهه سوم، شایع است. وزن رحم در حال رشد و تغییرات هورمونی میتواند بر هضم غذا تأثیر بگذارد و منجر به دفع مدفوع کم یا دشوار شود. هرگونه فشار و استرس مرتبط میتواند عضلات و اعصاب کف لگن را بیشتر تضعیف کند.
بدن همچنین در دوران بارداری دچار تغییرات هورمونی قابل توجهی میشود که بر سلامت کف لگن تأثیر میگذارد. جفت، هورمون ریلکسین را ترشح میکند تا انعطافپذیری رباطهای لگن را افزایش داده و دهانه رحم را نرم کند. این تغییرات بدن را برای زایمان آماده میکند. در نتیجه، اتصال بین استخوانهای لگن شلتر میشود و در نتیجه انعطافپذیری و بیثباتی افزایش مییابد.
برخی از زنان بیشتر مستعد ابتلا به اختلالات کف لگن هستند و این خطر با بارداری افزایش مییابد. زنانی که سابقه یبوست مزمن، اختلالات بافت همبند یا سیگار کشیدن دارند، در معرض خطر بیشتری هستند. زنانی که چاق هستند یا سابقه بلند کردن مکرر اجسام سنگین، چه در محل کار و چه از طریق تمرینات وزنهبرداری دارند، نیز میتوانند در معرض خطر بیشتری باشند.
اختلالات کف لگن به راحتی قابل تشخیص نیستند، زیرا علائم آنها میتواند شبیه سایر بیماریها باشد. به عنوان مثال، درد لگن ممکن است با آندومتریوز اشتباه گرفته شود، در حالی که علائم مربوط به مثانه ممکن است شبیه برخی از مشکلات کف لگن باشد. این همپوشانی، تشخیص اینکه آیا علائم مربوط به بارداری است یا اختلالات کف لگن را دشوار میکند.
علاوه بر این، کف لگن به راحتی توسط خود زن یا تیم مراقبتهای بهداشتی او قابل مشاهده و معاینه نیست.
زایمان و وضع حمل از عوامل خطر اختلالات کف لگن محسوب میشوند. زایمان طبیعی، به ویژه، به عنوان مهمترین عامل خطر در نظر گرفته میشود. در طول زایمان، عضلات کف لگن تحت فشار زیادی قرار میگیرند، به خصوص در مرحله دوم زایمان که فشار فعال وجود دارد. این خطر با زایمانهای جراحی با استفاده از وکیوم یا فورسپس افزایش مییابد.
زایمان قبل از سزارین نیز خطر ابتلا به اختلالات کف لگن را افزایش میدهد.
کف لگن برخی از زنان انعطافپذیرتر است و میتواند به سرعت بهبود یابد، در حالی که برخی دیگر ممکن است بیشتر مستعد مشکلات پایدار باشند. مطالعات نشان میدهد که هرچه یک زن زایمانهای واژینال بیشتری داشته باشد، احتمال ابتلا به اختلال عملکرد کف لگن در او بیشتر است.
اختلالات کف لگن در دوران بارداری قطعی نیست. همانطور که زنان باردار ویتامینهای دوران بارداری مصرف میکنند و از مصرف الکل برای کاهش خطرات برخی از بیماریهای مادرزادی خودداری میکنند، میتوانند اقداماتی را برای کاهش خطر اختلالات کف لگن انجام دهند.
من به بیماران توصیه میکنم که قبل از زایمان در کلاسهای زایمان شرکت کنند. این کلاسها اغلب شامل تمرینات کششی و تنفسی برای کمک به هماهنگی دیافراگم و عضلات کف لگن در طول زایمان هستند. یوگای بارداری و ماساژ پرینه میتوانند با بهبود انعطافپذیری و قابلیت کشش بافتها، کف لگن را آماده کنند تا خطر آسیبهای پرینه در هنگام زایمان را کاهش دهند.
تمرینات کگل وقتی به درستی انجام شوند، عضلات کف لگن را تقویت میکنند. حدود ۴۰٪ از افراد در اولین بار کگل را به درستی انجام نمیدهند. اگر مطمئن نیستید یا سوالی دارید، یک فیزیوتراپیست میتواند به شما در شناسایی عضلات صحیح کمک کند.
یک مربی زایمان، پرستار ماما یا متخصص زنان و زایمان میتواند حرکات کششی و کلاسهایی را برای آمادهسازی عضلات کف لگن شما برای زایمان توصیه کند.
زنانی که در دوران بارداری علائم اختلالات کف لگن را تجربه میکنند، باید برای جلوگیری از عوارض بیشتر، به دنبال درمان باشند. علاوه بر این، اصلاح سبک زندگی، مانند ورزش منظم، رژیم غذایی سالم و مدیریت صحیح یبوست مزمن، میتواند به کاهش خطر ابتلا به اختلالات کف لگن کمک کند.