تأثیر بارداری بر سلامت عضلات کف لگن

بارداری و زایمان تجربیات متحول‌کننده‌ای برای بدن یک زن هستند و از بسیاری جهات بر آن تأثیر می‌گذارند. یکی از مناطقی که ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد ، کف لگن است که دیافراگم لگنی است. این عضلات از رحم، مثانه، روده بزرگ و رکتوم پشتیبانی می‌کنند.

این عضلات ممکن است تحت تأثیر بارداری و زایمان قرار گیرند و برخی از عملکردهای حیاتی آنها تغییر کند. این موارد می‌تواند شامل مکانیسم‌های کنترل مدفوع و ادرار و حمایت از دیواره‌های واژن و رحم باشد. حمایت کمتر می‌تواند منجر به افتادگی شود . آسیب به عضلات و اعصاب کف لگن نیز ممکن است منجر به علائم درد لگن شود که با یا بدون رابطه جنسی رخ می‌دهد.

در اینجا به برخی از عواملی که ممکن است در دوران بارداری و زایمان بر کف لگن تأثیر بگذارند و در آینده منجر به اختلالات کف لگن شوند، اشاره می‌کنیم:

تغییرات فیزیکی

حدود ۵۰٪ از زنان باردار حتی قبل از زایمان علائم اختلالات کف لگن را تجربه می‌کنند. در دوران بارداری، زنان تمایل به افزایش وزن دارند - نه فقط وزن نوزاد، بلکه وزن ناشی از جفت، افزایش حجم خون و بزرگ شدن رحم. وزن اضافی فشار بیشتری را بر عضلات کف لگن وارد می‌کند و در نتیجه خطر بی‌اختیاری ادرار را افزایش می‌دهد.

یبوست در دوران بارداری، به خصوص در سه ماهه سوم، شایع است. وزن رحم در حال رشد و تغییرات هورمونی می‌تواند بر هضم غذا تأثیر بگذارد و منجر به دفع مدفوع کم یا دشوار شود. هرگونه فشار و استرس مرتبط می‌تواند عضلات و اعصاب کف لگن را بیشتر تضعیف کند.

تغییرات هورمونی

بدن همچنین در دوران بارداری دچار تغییرات هورمونی قابل توجهی می‌شود که بر سلامت کف لگن تأثیر می‌گذارد. جفت، هورمون ریلکسین را ترشح می‌کند تا انعطاف‌پذیری رباط‌های لگن را افزایش داده و دهانه رحم را نرم کند. این تغییرات بدن را برای زایمان آماده می‌کند. در نتیجه، اتصال بین استخوان‌های لگن شل‌تر می‌شود و در نتیجه انعطاف‌پذیری و بی‌ثباتی افزایش می‌یابد.

سابقه پزشکی و شغلی

برخی از زنان بیشتر مستعد ابتلا به اختلالات کف لگن هستند و این خطر با بارداری افزایش می‌یابد. زنانی که سابقه یبوست مزمن، اختلالات بافت همبند یا سیگار کشیدن دارند، در معرض خطر بیشتری هستند. زنانی که چاق هستند یا سابقه بلند کردن مکرر اجسام سنگین، چه در محل کار و چه از طریق تمرینات وزنه‌برداری دارند، نیز می‌توانند در معرض خطر بیشتری باشند.

شناسایی اختلالات کف لگن

اختلالات کف لگن به راحتی قابل تشخیص نیستند، زیرا علائم آنها می‌تواند شبیه سایر بیماری‌ها باشد. به عنوان مثال، درد لگن ممکن است با آندومتریوز اشتباه گرفته شود، در حالی که علائم مربوط به مثانه ممکن است شبیه برخی از مشکلات کف لگن باشد. این همپوشانی، تشخیص اینکه آیا علائم مربوط به بارداری است یا اختلالات کف لگن را دشوار می‌کند.

علاوه بر این، کف لگن به راحتی توسط خود زن یا تیم مراقبت‌های بهداشتی او قابل مشاهده و معاینه نیست.

زایمان و کف لگن

زایمان و وضع حمل از عوامل خطر اختلالات کف لگن محسوب می‌شوند. زایمان طبیعی، به ویژه، به عنوان مهمترین عامل خطر در نظر گرفته می‌شود. در طول زایمان، عضلات کف لگن تحت فشار زیادی قرار می‌گیرند، به خصوص در مرحله دوم زایمان که فشار فعال وجود دارد. این خطر با زایمان‌های جراحی با استفاده از وکیوم یا فورسپس افزایش می‌یابد.

زایمان قبل از سزارین نیز خطر ابتلا به اختلالات کف لگن را افزایش می‌دهد.

کف لگن برخی از زنان انعطاف‌پذیرتر است و می‌تواند به سرعت بهبود یابد، در حالی که برخی دیگر ممکن است بیشتر مستعد مشکلات پایدار باشند. مطالعات نشان می‌دهد که هرچه یک زن زایمان‌های واژینال بیشتری داشته باشد، احتمال ابتلا به اختلال عملکرد کف لگن در او بیشتر است.

پیشگیری از اختلالات کف لگن

اختلالات کف لگن در دوران بارداری قطعی نیست. همانطور که زنان باردار ویتامین‌های دوران بارداری مصرف می‌کنند و از مصرف الکل برای کاهش خطرات برخی از بیماری‌های مادرزادی خودداری می‌کنند، می‌توانند اقداماتی را برای کاهش خطر اختلالات کف لگن انجام دهند.

من به بیماران توصیه می‌کنم که قبل از زایمان در کلاس‌های زایمان شرکت کنند. این کلاس‌ها اغلب شامل تمرینات کششی و تنفسی برای کمک به هماهنگی دیافراگم و عضلات کف لگن در طول زایمان هستند. یوگای بارداری و ماساژ پرینه می‌توانند با بهبود انعطاف‌پذیری و قابلیت کشش بافت‌ها، کف لگن را آماده کنند تا خطر آسیب‌های پرینه در هنگام زایمان را کاهش دهند.

تمرینات کگل وقتی به درستی انجام شوند، عضلات کف لگن را تقویت می‌کنند. حدود ۴۰٪ از افراد در اولین بار کگل را به درستی انجام نمی‌دهند. اگر مطمئن نیستید یا سوالی دارید، یک فیزیوتراپیست می‌تواند به شما در شناسایی عضلات صحیح کمک کند.

یک مربی زایمان، پرستار ماما یا متخصص زنان و زایمان می‌تواند حرکات کششی و کلاس‌هایی را برای آماده‌سازی عضلات کف لگن شما برای زایمان توصیه کند.

زنانی که در دوران بارداری علائم اختلالات کف لگن را تجربه می‌کنند، باید برای جلوگیری از عوارض بیشتر، به دنبال درمان باشند. علاوه بر این، اصلاح سبک زندگی، مانند ورزش منظم، رژیم غذایی سالم و مدیریت صحیح یبوست مزمن، می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به اختلالات کف لگن کمک کند.

آشنایی با انواع رایج عفونت‌های واژن

بسیاری از زنان ممکن است در برهه‌ای از زندگی خود با ناراحتی ناشی از عفونت واژن مواجه شوند. عفونت‌های قارچی، واژینوز باکتریایی (BV) و تریکومونیازیس سه عفونت شایع واژن هستند که می‌توانند منجر به خارش، سوزش، ترشحات غیرمعمول و بوی بد واژن شوند.

در ادامه، شما را با هر یک از این عفونت‌های رایج واژن آشنا می‌کنیم و به شما در درک علل، علائم و گزینه‌های درمانی آنها کمک می‌کنیم.

عفونت‌های قارچی

عفونت قارچی واژن یک عفونت قارچی است که منجر به سوزش، ترشح و خارش واژن و فرج می‌شود. عفونت‌های قارچی که به عنوان کاندیدیازیس واژن نیز شناخته می‌شوند، در اثر رشد بیش از حد قارچی به نام کاندیدا آلبیکنس ایجاد می‌شوند. عفونت‌های قارچی بسیار شایع هستند و تا ۷۵٪ از زنان را در برهه‌ای از زندگی خود تحت تأثیر قرار می‌دهند و بسیاری از زنان حداقل دو بار در طول زندگی خود آن را تجربه می‌کنند. 

علل عفونت‌های قارچی

اگرچه عفونت‌های قارچی جزو عفونت‌های مقاربتی (STI) محسوب نمی‌شوند، اما خطر ابتلا به عفونت قارچی در اولین فعالیت جنسی افزایش می‌یابد. همچنین ارتباطی بین رابطه جنسی دهانی و عفونت‌های قارچی وجود دارد. ورود باکتری‌های جدید و تغییرات هورمونی نیز می‌تواند تعادل pH حساس واژن را مختل کرده و رشد بیش از حد مخمر را تحریک کند.

رشد بیش از حد مخمر می‌تواند نتیجه عوامل مختلفی باشد، مانند:

• آنتی‌بیوتیک‌ها - داروهای آنتی‌بیوتیک می‌توانند تعادل میکروارگانیسم‌های موجود در واژن را مختل کرده و ناخواسته باکتری‌های خوبی را که به حفظ محیط سالم واژن کمک می‌کنند، از بین ببرند.  
  
• بارداری - تغییرات هورمونی که در دوران بارداری رخ می‌دهد می‌تواند بر تعادل مخمر و باکتری‌های واژن تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، افزایش سطح استروژن شرایط مساعدی را برای کاندیدا آلبیکنس ایجاد می‌کند. 
  
• دیابت کنترل نشده - کاندیدا با قند رشد می‌کند و سطح بالای قند خون مرتبط با دیابت کنترل نشده، محیط مناسبی را برای عفونت‌های قارچی فراهم می‌کند. 
  
• سیستم ایمنی ضعیف - سیستم ایمنی ضعیف، توانایی بدن در کنترل موثر رشد کاندیدا را کاهش می‌دهد. 
  
• داروهای ضدبارداری خوراکی یا هورمون درمانی - داروهای ضدبارداری و هورمون درمانی می‌توانند استروژن را در بدن افزایش دهند و به شرایطی منجر شوند که منجر به عفونت‌های قارچی می‌شود.

علائم عفونت قارچی 

علائم متعددی مرتبط با عفونت‌های قارچی واژن وجود دارد. علائم می‌توانند از خفیف تا متوسط ​​​​متغیر باشند و معمولاً شامل موارد زیر هستند:

• خارش و سوزش در ناحیه واژن و فرج
• احساس سوزش هنگام رابطه جنسی یا ادرار کردن
• قرمزی و تورم فرج
• بثورات واژن، درد و سوزش
• ترشحات واژن غلیظ، سفید و بی‌بو که شبیه پنیر کاتیج است
• ترشحات آبکی واژن

کاهش خطر ابتلا به عفونت‌های قارچی 

اقدامات مختلفی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر عفونت‌های قارچی واژن انجام دهید:

• لباس زیر از پارچه‌های قابل تنفس مانند پنبه بپوشید.
• از پوشیدن شلوار و جوراب شلواری تنگ خودداری کنید، زیرا می‌توانند منجر به ایجاد محیطی گرم و مرطوب شوند که امکان رشد بیش از حد مخمر را فراهم می‌کند. 
• از دوش واژینال خودداری کنید، زیرا این کار باکتری‌های سالمی را که از شما در برابر عفونت محافظت می‌کنند، از بین می‌برد. 
• از محصولات معطر مانند کف حمام، پد و تامپون استفاده نکنید، زیرا همگی می‌توانند تعادل PH واژن را مختل کنند. 
• از مصرف غیرضروری آنتی‌بیوتیک خودداری کنید.
• برای مدت طولانی با لباس‌های خیس مانند لباس شنا و تجهیزات ورزشی ننشینید.

گزینه‌های درمانی

اگر عفونت قارچی داشته‌اید و علائم مشابهی را تجربه می‌کنید، کرم‌های ضد قارچ بدون نسخه ممکن است به رفع عفونت کمک کنند. اگرچه، در صورت وجود موارد زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

• این اولین باری است که علائم عفونت قارچی را تجربه می‌کنید.
• مطمئن نیستید که عفونت قارچی دارید یا نه.
• کرم‌ها یا شیاف‌های ضد قارچ بدون نسخه به علائم شما کمکی نمی‌کنند.
• علائم دیگری ایجاد می‌شوند.

پزشک شما می‌تواند معاینه انجام دهد، وجود عفونت قارچی را تأیید کند و یک داروی ضد قارچ خوراکی یا موضعی تجویز کند.

واژینوز باکتریایی (BV)

یک واژن سالم باکتری‌های «خوب» (لاکتوباسیل) بیشتری نسبت به باکتری‌های «بد» (بی‌هوازی) دارد. واژینوز باکتریایی (BV) زمانی رخ می‌دهد که باکتری‌های «بد» غلبه کنند. در حالی که BV می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما بیشتر در سال‌های باروری به دلیل تغییرات هورمونی که به باکتری‌های خاصی اجازه رشد می‌دهند، رخ می‌دهد.

علل BV

اگرچه علت دقیق BV به طور کامل شناخته نشده است، اما عوامل خطر عبارتند از:

• فعالیت جنسی - شرکای جنسی مختلف یا جدید معمولاً با BV مرتبط هستند. واژینوز باکتریایی همچنین در بین فعالیت‌های جنسی زن با زن شایع‌تر است.
  
• دوش واژینال - مواد شیمیایی موجود در دوش واژینال می‌توانند تعادل PH واژن را به هم بزنند و منجر به رشد بیش از حد باکتری‌های بی‌هوازی شوند. واژن خود را تمیز می‌کند، بنابراین دوش واژینال غیرضروری است و ممکن است ضرر آنها بیشتر از فایده‌شان باشد. 

علائم BV 

علائم واژینوز باکتریایی عبارتند از:

• ترشحات رقیق واژینال که می‌تواند خاکستری، سفید یا سبز باشد
• بوی بد و شبیه به ماهی از واژن
• خارش واژن
• سوزش هنگام ادرار کردن
• برخی ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند

انواع بوهای واژن را که طبیعی هستند و آنهایی که ممکن است نشانه ای از یک مشکل باشند، بررسی کنید.

خطر ابتلا به BV را کاهش دهید

در زیر برخی اقدامات پیشگیرانه که می‌توانید برای محدود کردن خطر ابتلا به BV انجام دهید، آورده شده است:

• از محصولات معطر مانند صابون، پد و تامپون خودداری کنید، زیرا می‌توانند تعادل pH واژن را به هم بزنند و منجر به رشد بیش از حد باکتری‌های «بد» شوند. 
• هرگز از دوش واژینال استفاده نکنید. دوش واژینال می‌تواند تعادل واژن را به هم بزند و منجر به بدتر شدن علائم شود. فرج خود را با آب گرم یا صابون ملایم بدون عطر مخصوص پوست‌های حساس بشویید. نیازی به شستن داخل واژن نیست. 
• با استفاده از نوعی وسیله‌ی جلوگیری از بارداری مانند کاندوم، رابطه‌ی جنسی ایمن داشته باشید. مطمئن شوید که اسباب‌بازی‌های جنسی همیشه تمیز هستند و تعداد شرکای جنسی خود را محدود کنید.
  

گزینه‌های درمان BV 

در صورت وجود موارد زیر باید با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی قرار ملاقات بگذارید:

• ترشحات واژن شما بو و ظاهری غیرمعمول دارد.
• ترشحات واژن شما طبیعی به نظر می‌رسد اما با ناراحتی یا خارش همراه است.  
• شما یک شریک جنسی جدید دارید.
• علائم شما بهتر نمی‌شود

اگر پزشک شما ابتلای شما به واژینوز باکتریایی (BV) را تأیید کند، یک آنتی‌بیوتیک خوراکی یا واژینال تجویز می‌کند. دارو یا کرم یا ژل را تا زمانی که تجویز شده است، حتی اگر علائم شما از بین رفته باشد، مصرف کنید تا از عود مجدد BV جلوگیری شود.

برای نکات بیشتر در مورد شیوه‌های بهداشتی سالم برای سلامت مطلوب فرج و واژن، این پست وبلاگ را بخوانید !

تریکومونیازیس

تریکومونیازیس یک عفونت مقاربتی (STI) است که توسط انگلی ایجاد می‌شود که در طول تماس جنسی نزدیک منتقل می‌شود. این انگل دستگاه تناسلی تحتانی، شامل فرج، واژن، دهانه رحم و مجرای ادرار را آلوده می‌کند. علائم می‌توانند از چهار تا بیست و هشت روز پس از مواجهه ایجاد شوند. 

علائم تریکومونیازیس 

بسیاری از افرادی که به تریکومونیازیس مبتلا می‌شوند، هیچ علامت یا نشانه‌ای نشان نمی‌دهند. زنانی که علائم را نشان می‌دهند ممکن است موارد زیر را تجربه کنند:

• ترشحات بیش از حد که رقیق و دارای بوی بد هستند. این ترشحات ممکن است شفاف، سفید، خاکستری، زرد یا سبز باشند و می‌توانند بافتی کف‌آلود داشته باشند.
• قرمزی، سوزش و خارش ناحیه تناسلی.
• درد هنگام رابطه جنسی یا ادرار کردن.
• ناراحتی در قسمت پایین شکم.

پیشگیری و درمان تریکومونیازیس

مانند هر عفونت مقاربتی دیگر، بهترین راه برای کاهش قابل توجه خطر ابتلا به تریکومونیازیس، رعایت رابطه جنسی ایمن است. رعایت رابطه جنسی ایمن به این معنی است که همیشه باید از کاندوم استفاده کنید. اگر علائم تریکومونیازیس را نشان می‌دهید یا متوجه می‌شوید که شریک جنسی شما به این عفونت مبتلا است، برای تجویز آنتی‌بیوتیک به پزشک مراجعه کنید.

شریک (یا شرکای) جنسی شما نیز باید تحت درمان قرار گیرند و پزشک ممکن است دوز جداگانه‌ای از آنتی‌بیوتیک را برای شریک زندگی شما تجویز کند. هنگام درمان تریکومونیازیس، داروی تجویز شده معمولاً فقط یک دوز است. برای جلوگیری از خطر ابتلای مجدد، به مدت یک هفته پس از اتمام مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها، رابطه جنسی نداشته باشید.

انواع پرخطر و کم‌خطر HPV

انواع HPV اغلب بر اساس اینکه آیا فرد را در معرض خطر ابتلا به سرطان قرار می‌دهند یا خیر، به عنوان "غیر سرطان‌زا" (ایجادکننده زگیل) یا "سرطان‌زا" (ایجادکننده سرطان) شناخته می‌شوند. آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان دریافت که ۱۳ نوع HPV می‌توانند باعث سرطان دهانه رحم شوند و حداقل یکی از این انواع می‌تواند باعث سرطان‌های فرج، واژن، آلت تناسلی مرد، مقعد و برخی سرطان‌های سر و گردن (به ویژه اوروفارنکس، که شامل پشت گلو، پایه زبان و لوزه‌ها می‌شود) شود. انواع HPV که می‌توانند باعث زگیل تناسلی شوند، با انواعی که می‌توانند باعث سرطان شوند، یکسان نیستند.

به طور کلی، تصور می‌شود که HPV مسئول بیش از ۹۰٪ سرطان‌های مقعد و دهانه رحم، حدود ۷۰٪ سرطان‌های واژن و فرج و ۶۰٪ سرطان‌های آلت تناسلی مرد است. سرطان‌های پشت گلو (اوروفارنکس) اغلب توسط تنباکو و الکل ایجاد می‌شوند، اما مطالعات نشان می‌دهد که حدود ۶۰٪ تا ۷۰٪ سرطان‌های اوروفارنکس ممکن است با HPV مرتبط باشند. بسیاری از این موارد ممکن است توسط ترکیبی از تنباکو، الکل و HPV ایجاد شوند.

بیشتر افرادی که به HPV آلوده می‌شوند، از ابتلای خود به آن اطلاعی ندارند. معمولاً سیستم ایمنی بدن به طور طبیعی ظرف ۲ سال از شر عفونت HPV خلاص می‌شود. این موضوع در مورد انواع HPV سرطان‌زا و غیر سرطان‌زا صادق است. تا سن ۵۰ سالگی، حداقل ۴ نفر از هر ۵ زن در مقطعی از زندگی خود به HPV آلوده شده‌اند. HPV در مردان نیز بسیار شایع است و اغلب هیچ علامتی ندارد.

چگونه عفونت HPV می‌تواند منجر به سرطان شود

وقتی سیستم ایمنی بدن نتواند از شر عفونت HPV با انواع سرطان‌زای HPV خلاص شود، می‌تواند به مرور زمان باقی بماند و سلول‌های طبیعی را به سلول‌های غیرطبیعی و سپس سرطان تبدیل کند. حدود ۱۰٪ از زنانی که عفونت HPV در دهانه رحم خود دارند، به عفونت‌های طولانی‌مدت HPV مبتلا می‌شوند که آنها را در معرض خطر سرطان دهانه رحم قرار می‌دهد.

به طور مشابه، هنگامی که HPV پرخطر باقی می‌ماند و سلول‌های فرج، واژن، آلت تناسلی مردانه یا مقعد را آلوده می‌کند، می‌تواند باعث تغییرات سلولی به نام پیش‌سرطان شود. اگر این موارد به موقع تشخیص داده نشوند و برداشته نشوند، در نهایت ممکن است به سرطان تبدیل شوند. این سرطان‌ها بسیار کمتر از سرطان دهانه رحم شایع هستند. اطلاعات بسیار کمتری در مورد اینکه چه تعداد از افراد مبتلا به HPV در این نواحی به سرطان مبتلا می‌شوند، وجود دارد

بینش‌های جدید در مورد اینکه چرا اکثر زنان به فیبروم رحم مبتلا می‌شوند

فیبروم‌های رحمی مدت‌هاست که نگرانی گیج‌کننده‌ای برای میلیون‌ها زن در سراسر جهان باقی مانده‌اند. این رشدهای غیرسرطانی در رحم، تعداد قابل توجهی از زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهند، و برخی تخمین‌ها نشان می‌دهد که تا ۷۰٪ ممکن است در مقطعی از زندگی خود با وجود آنها دست و پنجه نرم کنند. با وجود ماهیت خوش‌خیم آنها، فیبروم‌های رحمی قدرت ایجاد اختلال قابل توجه در زندگی یک زن را دارند و برای حدود ۵ تا ۲۵٪ از کل زنان، منجر به درد شدید، کم‌خونی ناشی از خونریزی شدید و در برخی موارد مشکلات باروری می‌شوند.

ایوا اسلیز، دانشجوی فوق دکترا در واحد تحقیقات سلامت جمعیت در دانشگاه اولو در فنلاند، توضیح می‌دهد: «سال‌هاست که علل و مکانیسم‌های اساسی فیبروم‌های رحمی از درک علمی دور مانده‌اند و بسیاری از زنان جوان را با گزینه‌های درمانی محدود مواجه کرده‌اند و اغلب به برداشتن رحم آنها با جراحی منجر شده است. ما یک مطالعه‌ی ارتباط در سطح ژنوم انجام دادیم که شامل گروه بزرگی از زنان بود تا بینش عمیق‌تری به دست آوریم و ۲۲ جایگاه جدید مرتبط با فیبروم‌های رحمی را شناسایی کردیم که پایه‌های ژنتیکی این بیماری شایع را روشن می‌کند.»

بررسی عمیق عوامل ژنتیکی

تحقیقات در مورد فیبروم‌های رحمی سال‌هاست که ادامه دارد. این توده‌ها که به عنوان لیومیوم یا میوم نیز شناخته می‌شوند، تعداد قابل توجهی از زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهند، اما با وجود شیوع گسترده آنها، علت دقیق فیبروم‌های رحمی همچنان مبهم است. تصور می‌شود هورمون‌ها، به ویژه استروژن و پروژسترون، در رشد آنها نقش دارند. با این حال، پیشرفت‌های اخیر در تحقیقات ژنتیکی، افق‌های جدیدی را روشن می‌کند.

«تا همین اواخر، ژنتیک فیبروم‌های رحمی بر بازآرایی‌های سوماتیک متمرکز بود: تغییرات ژنتیکی که در طول عمر یک موجود زنده اتفاق می‌افتند. اما مطالعات اخیر نشان می‌دهد که گروه‌های قومی در میزان شیوع این موضوع متفاوت هستند و ژن‌هایی که از والدین خود به ارث می‌برید احتمالاً به شدت بر این خطر تأثیر می‌گذارند. مطالعه ما با هدف بررسی عمیق عوامل ژنتیکی مؤثر در فیبروم‌های رحمی، با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته زیست‌شناسی محاسباتی انجام شد.»

روش تحقیق مورد استفاده بر اساس مجموعه داده‌های عظیمی است که شامل اطلاعات ژنتیکی از حداکثر ۴۲۶،۵۵۸ زن در اروپا از طریق پروژه FinnGen و کنسرسیوم FibroGENE است و امکان بررسی جامع عوامل ژنتیکی مؤثر در استعداد ابتلا به فیبروم رحم را فراهم می‌کند. این مطالعه مطالعات همبستگی در سطح ژنوم و تجزیه و تحلیل تصادفی‌سازی مندلی را ترکیب کرده است.

«این روش می‌تواند به تعیین اینکه آیا یک عامل خاص، مانند سبک زندگی یا داروی خاص، باعث یک پیامد خاص برای سلامتی، مانند یک بیماری می‌شود یا خیر، کمک کند. اساساً، به ما کمک می‌کند تا تعیین کنیم که آیا چیزی فقط به نظر مرتبط می‌رسد یا اینکه یک چیز واقعاً باعث چیز دیگری می‌شود.»

اهداف بالقوه برای مداخلات درمانی آینده

محققان کل ژنوم انسان را برای شناسایی گونه‌های ژنتیکی مرتبط با فیبروم رحم اسکن کردند. علاوه بر ۵۰ گونه شناخته شده قبلی، این مطالعه ۲۲ جایگاه ژنتیکی جدید مرتبط با فیبروم رحم را شناسایی کرد. این ۷۲ جایگاه همگی با فرآیندهای بیولوژیکی مختلف، از جمله توسعه، رشد و پیری سلولی، فرآیندهای بیولوژیکی طبیعی مرتبط با پیری و آسیب بافتی مرتبط بودند.

«با تجزیه و تحلیل مجموعه داده‌های عظیم، ما امیدوار بودیم برخی از نشانگرهای ژنتیکی ناشناخته مرتبط با فیبروم‌های رحمی را شناسایی کنیم. و ما این کار را انجام دادیم، اما این مطالعه به طرز شگفت‌آوری نشان داد که استعداد ژنتیکی برای افزایش توده بدون چربی به طور علّی با خطر بالاتر ابتلا به فیبروم‌های رحمی مرتبط است. به طور خاص، به نظر می‌رسد ژن‌هایی که تمایز و تکثیر سلول‌های عضله صاف را تنظیم می‌کنند، در ایجاد فیبروم‌های رحمی نقش دارند.»

این ژن‌ها در مسیر مهارکننده کیناز وابسته به میوکاردین و سیکلین 1A فعالیت می‌کنند که نشان‌دهنده ارتباط بین زیست‌شناسی بافت ماهیچه و فیبروم‌های رحمی است.

«تصور غالب این بوده است که چاقی با خطر بالاتر ابتلا به فیبروم رحمی مرتبط است. در کمال تعجب، یافته‌های ما این دیدگاه را به چالش می‌کشد، زیرا دریافتیم که هیچ ارتباط علّی بین چاقی و فیبروم رحمی وجود ندارد - در عوض، یک ارتباط علّی برای توده بدون چربی یافت شد.»

نکته‌ی شگفت‌انگیز دیگر این بود که اگرچه تحقیقات قبلی بیشتر بر جهش‌های سوماتیک - جهش‌هایی که در طول زندگی تکامل می‌یابند - متمرکز بودند، مطالعه‌ی جدید به عوامل ژنتیکی ارثی مؤثر در فیبروم‌های رحمی اشاره داشت.

ایوا اسلیز نتیجه می‌گیرد: «این یافته، راه‌های جدیدی را برای درک فیبروم‌های رحمی و در نهایت درمان زنانی که به آنها مبتلا هستند، باز می‌کند. یافته‌های ما نه تنها دانش مربوط به مسیرهای ژنتیکی مرتبط با فیبروم‌های رحمی را گسترش می‌دهد، بلکه اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات درمانی آینده نیز فراهم می‌کند. ما امیدواریم که این تحقیق منجر به توسعه درمان‌های مؤثرتری فراتر از برداشتن جراحی رحم شود و در نهایت کیفیت زندگی زنان مبتلا به این بیماری بسیار شایع را بهبود بخشد.»

آیا جراحی فیبروم باعث ناباروری می‌شود؟ ۳ دلیل برای اینکه از عمل خود نترسید

اگرچه فیبروم‌ها و برداشتن آنها از طریق جراحی ممکن است موضوعی ترسناک به نظر برسد، اما یک مشکل رایج است که بسیاری از زنان با آن زندگی می‌کنند.

تحقیقات نشان می‌دهد که بین ۲۰ تا ۸۰ درصد زنان تا سن ۵۰ سالگی به فیبروم مبتلا می‌شوند. این یک طیف آماری وسیع است که به ما نشان می‌دهد چه تعداد از زنان ممکن است با وجود فیبروم‌های بدون علامت یا تشخیص داده نشده، زندگی عادی داشته باشند.

با این حال، برخی از زنان مبتلا به فیبروم ممکن است چالش‌های متعددی را تجربه کنند، به خصوص هنگام تلاش برای بارداری. 

علیرغم مشکلاتی که ممکن است با آن مواجه شوید، فیبروم‌ها با راهنمایی صحیح کاملاً قابل کنترل هستند و این اغلب شامل برداشتن آنها از طریق جراحی می‌شود. اگر نگران تأثیرات جراحی فیبروم بر باروری خود هستید - اما این روش را برای افزایش شانس بارداری و کاهش هرگونه علائمی که با آن مواجه هستید در نظر دارید - در اینجا 3 دلیل برای نترسیدن از عمل فیبروم و حفظ دیدگاه مثبت وجود دارد : 

۱. جراحی فیبروم باعث ناباروری نمی‌شود

یک تصور غلط رایج این است که فیبروم‌ها باعث ناباروری می‌شوند، اما حقیقت این است که وجود آنها فقط نشان‌دهنده موانع بالقوه  برای باروری شماست. 

فیبروم‌ها به سه نوع تقسیم می‌شوند:

1. ساب سروزال: فیبرومی که بیش از ۵۰٪ به خارج از رحم گسترش یافته است.
2. داخل دیواره‌ای: فیبرومی که عمدتاً درون عضله رحم قرار دارد و حفره رحم را پاره نکرده است.
3. زیر مخاطی: فیبرومی که به داخل حفره رحم گسترش یافته است. 

فیبروم‌های زیر مخاطی اغلب با کاهش احتمال بارداری تا نزدیک به ۵۰٪ همراه هستند. این امر به ویژه در مورد فیبروم‌های داخل دیواره‌ای صادق است که می‌توانند اندازه حفره رحم را تغییر دهند و موفقیت گزینه‌های درمانی بارداری و باروری را مختل کنند. 

برخی از مشکلات اضافی که فیبروم‌ها قبل و در دوران بارداری ایجاد می‌کنند عبارتند از:

• لوله‌های فالوپ مسدود شده
• کاهش جریان خون به حفره رحم
• جدا شدن جفت ، کاهش اکسیژن رسانی به جنین
• زایمان زودرس
• سزارین
• سقط جنین

با در نظر گرفتن این چالش‌ها، برداشتن فیبروم‌ها می‌تواند باروری فرد را افزایش دهد و جراحی را به گزینه‌ای مناسب برای دستیابی به یک بارداری سالم تبدیل کند. 

۲. جراحی برای برداشتن فیبروم، روشی کم‌تهاجمی است

خوشبختانه، برداشتن یا کوچک کردن فیبروم‌ها از طریق جراحی اغلب کم‌تهاجمی و کاملاً بی‌خطر است. برای  زنانی که برای کاهش علائم خود به جراحی فیبروم فکر می‌کنند ، این نوع روش‌ها گزینه‌های بسیار خوبی برای مشورت با پزشک در مورد موارد زیر هستند:

• میومکتومی

این روش با استفاده از هیسترکتومی لاپاراسکوپی، روشی کم‌تهاجمی است. اساساً، فیبروم‌ها بدون آسیب رساندن به بافت سالم داخل رحم برداشته می‌شوند. زنانی که این مسیر را انتخاب می‌کنند، همچنان می‌توانند پس از آن باردار شوند، اگرچه کاندید بودن برای این جراحی به نوع، محل قرارگیری و اندازه فیبروم بستگی دارد.

• میولیز

این روش با حداقل تهاجم و با استفاده از سوزنی که مستقیماً وارد فیبروم می‌شود و از طریق لاپاراسکوپی هدایت می‌شود، انجام می‌شود. پس از ورود به فیبروم، از جریان الکتریکی یا روش انجماد برای از بین بردن رشد آن استفاده می‌شود. به خاطر داشته باشید که این عمل به پارامترهای فیبروم نیز بستگی دارد. 

• داروهای ضد هورمونی

این داروها برای جلوگیری از رشد فیبروم‌ها و در عین حال کاهش علائمی مانند درد و خونریزی شدید استفاده می‌شوند. همیشه بهتر است قبل از مصرف با پزشک خود در مورد اثرات دارو مشورت کنید. 

در موارد جدی، ممکن است جراحی‌های پیشرفته‌تری برای برداشتن فیبروم‌ها لازم باشد، اما موارد فوق رایج‌ترین روش‌های کم‌تهاجمی هستند - و در مورد بهبودی و دستیابی به بارداری، میزان موفقیت بالایی دارند. 

 

۳. شما متخصصان باروری دارید که می‌توانند کمک کنند

هیچ کس نباید با شک و تردید با یک عمل جراحی روبرو شود، و به همین دلیل است که همکاری با یک تیم متخصص (به ویژه در جراحی‌های فیبروم) در زمان نگرانی، تسکین بیشتری را فراهم می‌کند. 

همکاری با یک متخصص باروری همچنین به این معنی است که می‌توانید هرگونه نگرانی در مورد فیبروم یا سایر نگرانی‌های مربوط به باروری را به طور جامع مورد بحث قرار دهید تا مطمئن شوید که تصویر کلی از چشم‌انداز باروری خود دارید. علاوه بر این، باردار شدن پس از برداشتن فیبروم می‌تواند با کمک یک متخصص باروری یک گزینه مناسب باشد. به جای اینکه به جراحی خود به عنوان یک اتفاق استرس‌زا یا ترسناک فکر کنید، از این فرصت برای یادگیری در مورد بدن خود و اینکه چگونه می‌توانید خانواده جدید خود را در مسیر درست قرار دهید، استفاده کنید. 

با طرز فکر درست و تیمی از متخصصان مثبت و بیمارمحور، اکنون می‌تواند زمانی برای یادگیری در مورد باروری شما و کمک به بدنتان برای داشتن بارداری سالم‌تر در آینده باشد.

درباره روش خود با گروه باروری کوفینا بیشتر بدانید

گروه باروری کوفینا، تیمی متخصص در مراقبت از فیبروم و حفظ باروری را در اختیار شما قرار می‌دهد. کارکنان ما درد فعلی شما را که با فیبروم مرتبط است، تسکین می‌دهند، و همچنین با انتخاب روش مناسب برای مشکلات شما، شانس بسیار خوبی برای داشتن یک بارداری سالم در آینده به شما می‌دهند . 

چه آماده‌ی جراحی فیبروم باشید و چه در مورد مراحل آن کنجکاو باشید، گروه باروری کوفینا می‌تواند شما را در این مسیر راهنمایی کند. قانون جدید تصویب شده توسط مجلس نیویورک به نام FAFTA نیز می‌تواند در این زمینه مفید باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد فیبروم‌ها و نحوه‌ی تأثیر آنها بر شما، با ما تماس بگیرید یا وقت ملاقات تعیین کنید.